Odcinek 4) „Cieszę się z radości”

(kontynuacja poprzedniego odcinka)

-Ale o co chodzi? – ochrzczony mianem Kranu osobnik odezwał się, patrząc przy tym niewyraźnie na trzy osóbki, stojące przed nim.

W Julkę jakby piorun strzelił – z paniką w oczach rzuciła w niego piłkę i pomknęła ile sił w nogach w stronę wyjścia, taranując przy okazji każdego kto stanął na jej drodze. Zatrzymała się dopiero przy samochodzie, opierając się o maskę, próbowała wyrównać oddech, klepiąc się po policzkach. Dopiero, gdy zaczęła ją trząść z zimna, zorientowała się, że nie wzięła z szatni kurtki.

Tymczasem uczestnicy kółka zainteresowań, zebrani po dwóch stronach barierek, nieco zszokowani patrzyli w ślad za uciekinierką.

-Cóż, Julka tak ma. – Maja wzruszyła ramionami, lekceważąco. – A teraz do rzeczy, czy Pit dostał kwiatki? – wyczekująco spojrzała na męską część zgromadzenia.

-To od Ciebie były te badyle? – z niedowierzaniem odparł Zbigniew.

-Te! Tylko nie badyle, badyl jest tylko jeden. – wykrzyknęła brunetka, mrużąc oczy ze złością.

-Nie nakręcaj się. – szepnęła Lena, łapiąc przy tym przyjaciółkę za ramię. – My, powinnyśmy już się pożegnać…. – zaczęła jeszcze, ale oczywiście Badyl nie byłaby sobą, gdyby nie wtrąciła:

-No jak chcesz się żegnać, jak jeszcze Cichego nie poznałaś? – szczerzyła się przy tym niemiłosiernie, na co blondynce spąsowiały policzki.

-Nie musisz rozgłaszać tego wszem i wobec…. – odparła Majewska, rozpoczynając tym samym dyskusję z przyjaciółką i całkowicie zapominając o obecności czterech siatkarzy, którzy przyglądali się im z nieukrywaną fascynacją. Zanim którykolwiek z nich zdążył coś wtrącić czy w jakikolwiek inny sposób zareagować dwie dziewczyny już były w drodze do wyjścia, żywo rozmawiając i przy tym gestykulując.

-To chyba się nie dowiem o co chodzi…. – bardziej stwierdził niż zapytał Bartek.

-No, ale widzisz zostawiły po sobie ślad. – z szerokim uśmiech odparł Zbigniew, wskazując na czoło kumpla.

-Ale, że co? – marszcząc brwi przyjmujący, zaczął obmacywać sobie trzewioczaszkę w poszukiwaniu jakichś niedoskonałości i w końcu na coś natrafił. – O w mordę, nabiła mi guza! – stwierdził z przerażeniem.

-Masz przynajmniej pamiątkę. – parsknął Ignaczak, próbując się nie roześmiać.

-Któraś jeszcze zostawiła telefon. – rozentuzjazmowany Dzik, unosząc sugestywnie brwi, obracał w palcach mały, czarny cud elektroniki.

                                                                      

Kilka dni później.

            Majka z wytrwałością mistrza świata wyczesywała swojego totalnie niesubordynowanego kota. Pokój wyglądał jakby spotkał się z tsunami, trąbą powietrzną i trzęsieniem ziemi jednocześnie. To znaczy przez większość czasu tak wyglądał, ale tym razem było dużo gorzej, bo przez 15 minut dziewczyna zawzięcie goniła za swoim aroganckim pupilem. Dysząc i sapiąc pozbawiała go zbędnego owłosienia. Towarzyszyła temu symfonia parsknięć, fuknięć i warknięć czarnego kociska.

-I co Szparag? Było się tak szarpać?

Kocur w odpowiedzi popatrzył na nią z oburzeniem, zamruczał pod nosem i odwrócił łepek obrażony. Nagle z jakiegoś kąta pokoju zaczął dobiegać dzwonek telefonu. Maja przestała „znęcać” się nad kotem i zanurkowała w poszukiwaniu komórki.

Szparag odzyskawszy wolność, zaczął „drzeć” się wniebogłosy, ogłaszając wszem i wobec jaka jawna niesprawiedliwość go spotkała. Ignorując niezadowolenie pupila, brunetka wyciągnęła telefon spod sterty koców, prześcieradeł, kołder itp.

Wyświetlacz twierdził, że dzwoniła Julka. Dla pewności dziewczyna postanowiła odebrać

-Czego chcesz gadzino?

-Eee... Cześć? – męski głos zbił ją z pantałyku, ale tylko na chwilę. -Tu Bartek, nie wiem, czy mnie pamiętasz?

"Ładne imię, nie pamiętam, nabroiłam?!?!", przeszło dziewczynie przez myśl.

-Ahaaa... mów dalej.

-Mecz, zjawisko, kwiatki?

-A tak! Cymbał, pamiętam!

-? – niewypowiedziane pytanie „wisiało” w powietrzu.

-Nieważne, czego chcesz?

-Cóż, nie wiem czy się zorientowałaś, ale dzwonię z telefonu Twojej koleżanki…

-Niekoniecznie, jak znam Julkę to mogła Cię zaciągnąć do swojej pieczary, bo ma franca więcej szczęścia niż rozumu, ale… - nastąpiła chwila ciszy. – Dlaczego masz telefon Wąskiego? – zapytała podejrzliwie Majka, orientując się w sytuacji.

-Co? Przecież Wąski ma swój telefon przy sobie. – odparł pewnie Bartek.

-No właśnie nie, skoro Ty do mnie dzwonisz, a nie ona.

-Co? – rozmówca dziewczyny był wyraźnie zdezorientowany.

-Mówię przecież, że dzwonisz do mnie z telefonu Julki, dlatego Twoja sugestia, że ona ma swojego koma przy sobie jest nietrafiona. – wyjaśniła zniecierpliwiona brunetka.

-Aaa, dobra. Zgubiła telefon…

-Ha, zawsze wiedziałam, że jest zakręcona jak chiński termos.

-Yhym, chcę go zwrócić, jak mogę to zrobić?

-Nooo, to chyba oczywiste. Zadzwoń do niej. – zaśmiała się Majka, po czym nie czekając na odpowiedź rozłączyła się.

W mgnieniu oka ubrała kurtkę i buty i pognała do domu przyjaciółki.

                                                                                   ***

Bartek chwilę trwał w szoku po tej dziwnej rozmowie i chyba myślał. Przynajmniej takie wrażenie sprawiał dla kumpli zebranych w szatni, którzy brali prysznic po skończonym treningu na siłowni.

-I co? – z rozmyślań wyrwał go głos Dzika.

-Nic.

-Jak to nic?

-No tak po prostu. Ta Majka kazała mi zadzwonić do tej Julki.

-Wiedziałem, że ta dziewczyna jest jakaś dziwna. – mruknął pod nosem Pit.

-Przynajmniej nie jest nudno. – odparł Zbigniew, wycierając łepetynę ręcznikiem.

-Mniejsza z tym, co dalej? – chciał wiedzieć Michał K.

-Poszukamy innego źródła informacji. – i zaczęło się przeczesywanie listy kontaktów w telefonie.

                                                                                   ***

W południe rozległ się dzwonek w domu Miśkiewiczów. A potem natarczywe pukanie. Ktoś ewidentnie dobijał się do drzwi. Zaspana Julka poczłapała zobaczyć kto. Ledwo uchyliła drzwi, a do środka jak petarda wpadła Majka, rzucając swoje rzeczy na najbliższy wieszak.

-Ty bucu nieoskrobany, dlaczego nie otwierasz?

-Eeee... spałam? – zszokowana czerwonowłosa nie wiedziała, dlaczego została tak bezczelnie powitana i to we własnym domu.

-Gdzie? I z kim?

-No u siebie debilu, a gdzie? I nie rozśmieszaj mnie, dobrze wiesz, że sama.

Dziewczyny usiadły przy stole w kuchni, a Julka zaczęła się zastanawiać:

-Kurczę, od kilku dni szukam telefonu, ale on gdzieś bezczelnie wsiąkł i nie chce się znaleźć. Dziwne.

-Dziwne. – przytaknęła Maja, wybuchając śmiechem.

Jula, która nie lubiła, gdy ktoś się śmiał, a ona nie wiedziała o co chodzi, warknęła oburzona:

-I czego rżysz głupku?

Jej przyjaciółka, starając się tłumić narastający w niej gejzer śmiechu, wystękała:

-Twój telefon dzwonił do mnie jakieś 40 minut temu.

Oczy czerwonowłosej powiększyły się kilkakrotnie. Wraz z ustami złożonymi w dzióbek, stanowiły obraz nader ciekawy, dlatego Majka nie wytrzymała napięcia i zaczęła dziko rechotać. A gospodyni, kiedy przetrawiła sens słów koleżanki, podbiegła do niej i zaczęła nią potrząsać:

-Jak to dzwonił? Co mówił? Nic mu nie jest? Gdzie jest? 

Brunetka momentalnie się wyprostowała, opanowała, zerknęła na Julię zdezorientowanym wzrokiem i zapytała:

-A o kim mówimy?

-No o moim telefonie!

Madejska nie miała wyjścia i streściła przyjaciółce swą rozmowę z jej komórką, która przedstawiła się jako Kran, Cymbał tudzież Zjawisko i po chwili obie zaczęły się śmiać.

-Także spodziewaj się telefonu. – wydukała Majka, sapiąc ciężko i trzymając się za brzuch.

-Taaa, ciekawe na jaki numer? – zapytała sceptycznie Julka, próbując złapać oddech.

-O w dupę, o tym nie pomyślałam. – dziewczyna strzeliła się w czoło ręką. – Wiem, na domowy!

-Mhm, tylko nie mam go w kontaktach. – zapadła cisza, podczas której obie kombinowały co dalej.

-Dobra, wymyśliłam! – wykrzyknęła Miśkiewicz. – Masz kasę na koncie?

-A jak myślisz? – Maja ironicznie się uśmiechnęła.

-Racja. W takim razie potrzebuję sprzętu, który zapewni mi kontakt z moim telefonem.

-SMS z bramki?

-Błyszczysz inteligencją jak zwykle.

-Wiem. – szczerz brunetki był tak zabawny, że wywołał uśmiech na twarzy jej przyjaciółki.

Po kilku minutach znalazły się w pokoju Tobiasza, gdzie Julka bez zbędnych zahamowań rozsiadła się przed komputerem, zrzucając z krzesła Tostera. Kot syknął wściekle – po tym można było poznać, że jest spokrewniony ze Szparagiem – i położył się na łóżku. Panna Madejska spojrzała na pupila kumpeli i zapytała:

-A tak właściwie to coś Ty mu zrobiła?

-Ja?

-No, a co duch święty?

-Tobiasz go ostatnio czesał. – Julia wzruszyła ramionami.

-Aaaa, dlatego wydaje się, że schudł.

-Możliwe.

-Jak długo ten rzęch się będzie włączał? – Majka ze zniecierpliwieniem uderzyła ręką w „skrzynkę” komputera.

-Spokojnie, wiesz, że on jest taki jak mój brat.

-Wiem. – brunetka wywróciła oczyma i ze znudzeniem spojrzała za okno.

Kilka minut później, gdy komputer postanowił się łaskawie włączyć i nawet z przyzwoitą prędkością działać, wysłały SMSa na numer Julki.

-To pozostaje czekać na telefon.

-Mhm, ale wiesz, wydaje mi się, że równie dobrze mogłaś podać swój adres i byłoby po sprawie. – rezolutnie mruknęła Maja, rozkładając się na łóżku Tobiasza.

-Teraz mi to mówisz?!

                                                                                   ***

Telefon leżący na ławce zawibrował, dając tym samym znać, że czegoś chce. Dzik jak zawsze żądny wiedzy, pochwycił go z prędkością światła i nie zastanawiając się, otworzył wiadomość. Wokół niego zebrało się kilku kolegów równie zaintrygowanych sytuacją.

-Ej, Siurak, przysłały Ci numer, pod który masz zadzwonić. – wydarł się na całą salę Michał.

Wspomniany przez niego jegomość, wyrwał mu komórkę i ignorując zbiorowy chichot pozostałych kadrowiczów, oddalił się w ustronne miejsce by zatelefonować.

                                                                                   ***

Po domu rozniósł się dźwięk telefonu. Julka podskoczyła jak oparzona i pobiegła do przedpokoju, za nią dreptała równie podekscytowana Majka. Dziewczyny rzuciły się na słuchawkę i spojrzały na wyświetlacz, który wskazywał, że dzwoni Julia.

-I co teraz? – wyszeptała czerwonowłosa, patrząc z przerażeniem na przyjaciółkę.

-No odbierz.

-Jak wyglądam? – na to pytanie brunetka przewróciła oczami.

-Debilu i tak Cię nie widzi, więc się nie masz co martwić.

-Dobra. – głęboki wdech, naciśnięcie zielonej słuchawki na klawiaturze i:

-Słucham.

„A mnie tak ładnie nigdy nie wita.”, pomyślała z ironią Maja, obserwując jak jej koleżanka drepta po pokoju, kręcąc włosy na palec i wesoło trajkota do mikrofonu. Westchnęła ciężko i rozsiadła się na podłodze, czekając aż całe przedstawienie dobiegnie końca.

Jakiś czas później, z rozmyślań wyrwał ją trzask i dziki chichot. Otworzyła oczy i spojrzała na źródło hałasu, którym okazała się Julka, która podczas robienia piruetu zaliczyła glebę. Teraz siedziała na podłodze i śmiała się niewiadomo z czego.

-I z czego się cieszysz, debilu? – z rozbawieniem na twarzy Maja przyglądała się przyjaciółce.

-Z radości. Cieszę się z radości. – Julia wybuchła jeszcze głośniejszym śmiechem, prawie że turlając się po podłodze, po chwili dołączyła do niej brunetka.